KOÇLUK YOLCULUĞUNDA GÖRÜNMEZİ GÖRÜNÜR KILMAK

Görünmez hissetmek, ne yaparsanız yapın kendinizi gösteremediğinizi sezmek ve bunun beraberinde getirdiği başarısızlık, kaygı ve hayal kırıklığı; herkesin zaman zaman yaşayabileceği ve başa çıkması zor olabilen bir duygudur. Bu duygu bazen bizi esir alabilir ve kişi kendini ne zaman görünmez hissetse, bu durum öfke ya da geri çekilme olarak ortaya çıkabilir. Koçluğun hayatımıza kattığı en büyük farkındalıklardan biri; ne düşündüğümüzün, ne hissettiğimizin ve nasıl davranmak istediğimizin tamamen bizim kontrolümüzde olduğunu fark etmektir. Bu da bize muazzam bir güç, etki ve kendini güçlü hissetme duygusu kazandırır.

Koçluk; ister doğuştan gelen ister zaman içinde büyük bir çabayla geliştirilen, varlığımızın özünde yer alan güçlü yönlerimizi bize hatırlatan ve görünür olmamıza yardımcı olan en değerli yolculuklardan biridir. Aslında tutunmamız gereken, bizi görünür kılan şeyin bir başkası değil bizzat kendimiz olduğunu fark etmemizi sağlar. Ve görünür olmak, gerçekten de kendimizi görmeye başladığımız anda başlar. Kendimizi kendi ışığımızla aydınlatmaya başladığımız an, o ışık anında başkalarının da gözüne çarpar ve insanlar yayılan parıltıya ve enerjiye hayran kalmaya başlar. Çünkü insanlar bir kişiyi ancak kendini konumlandırdığı yerde görebilir ve onu yalnızca yarattığı etki ve elde ettiği sonuçlar üzerinden tanır. Bu noktada ise koçun varlığı kritik hale gelir. Görünmezi görünür kılma yolculuğunun en yakın eşlikçisi olarak koç; danışanın güçlü yönlerini fark etmesine, bunları destek olarak kullanmasına ve bu güçlü yönleriyle parlamasına yardımcı olarak en değerli yol arkadaşı olur.

Tüm bunlardan sonra, Bukowski’nin “Görünmez olduğunda, seni fark edenlere tutun” sözünü kendi kelimelerimizle yeniden ifade edecek olsaydık, muhtemelen şöyle bir şey olurdu: “Görünmez olduğunda; değerlerine, içsel bütünlüğüne ve güçlü yönlerine tutun, çünkü seni görünür ve fark edilir kılacak olan onlardır.”